BEN’LİK MESELESİ

          Geçen yıl birin­ci sınıf­tım. Yani 6 yaşın­day­dı ruhum. Yıl boyu dep­rem son­ra­sı­nın trav­ma­tik etki­le­ri­ni henüz ata­ma­mış minik dimağ­lar dön­dü etra­fım­da. Mes­lek haya­tım­da ilk defa öğre­tim yılı­na bu den­li tedir­gin şekil­de baş­la­dım. Zira üst üste yaşa­dı­ğı­mız ola­ğa­nüs­tü süreç­ler hali­ha­zır­da sos­yal dün­ya­nın yükü altın­da ezi­len bir nes­lin okul mace­ra­sı­na baş­la­mak nasip olmuş­tu. Çocuk­la­rı­mın bir­ço­ğun­da oku­la kar­şı bir belir­siz bek­len­ti, kor­kuy­la karı­şık bir çekin­gen­lik ve en önem­li­si de bek­len­ti dolu yürek­ler beni kar­şı­la­dı. Bir kıs­mın­da ise (maale­sef) günü­müz top­lu­mu­nun ergen doğan çocuk­la­rı­nın ruh hal­le­ri bas­kın­dı. Tüm bu kar­ma­şa­nın için­de tek hede­fi­miz var­dı: “Okul­lu ola­bil­mek.”

             Hede­fi­miz aslın­da dışa­rı­dan bakıl­dı­ğın­da ula­şı­la­bi­lir bir hedef­ti aslın­da. Res­mi ola­rak okul kay­dı yapı­lan çocuk­lar okul­lu olu­yor­du. Fakat işin aslı bu mu der­sek koca bir HAYIR gelir kar­şı­mı­za. İşte bu yazı bu hayı­rın içe­ri­ği ve deta­yı­nı anlat­mak için yazıl­dı.  

                   Okul­lu olmak, sade­ce oku­la gel­mek ya da bir sını­fa kay­dol­mak demek değil­dir. Okul­lu olmak bütün ben­li­ği­miz­le ken­di­mi­zi oku­la ait his­set­mek­tir. Bu aidi­yet sade­ce çocuk­ta değil, bütün aile­sin­de yer etme­li­dir. Çün­kü ben­lik kav­ra­mı aile­de geli­şir ve şekil­le­nir. Doğ­ru-yan­lış, haram-helal, iyi-kötü gibi temel ahla­ki değer­ler de aile tara­fın­dan şekil­len­di­ri­le­ce­ğin­den çocu­ğun gele­cek­te ola­ca­ğı kişi de aile tara­fın­dan şekil­len­di­ri­lir. Bu durum aile­nin bütün üye­le­ri için geçer­li­dir. Kişi­yi tanım­la­yan şey, onun diğer insan­lar­ca tanım­lan­ma­sı­nı sağ­la­yan şey, sahip oldu­ğu ben­lik­tir. Ben­lik kav­ra­mı aslın­da çok kolay bir şekil­de ben­cil­lik kav­ra­mı­na evri­le­bi­lir. Bu neden­le de köken­le­ri aynı olan bu iki duru­mun bir­bi­ri­ne müm­kün oldu­ğun­ca küs kal­ma­sı gere­kir. Aksi hal­de ben­cil­lik duy­gu­su, ben­lik hali­ne gele­cek­tir ve niha­ye­tin­de çocuk dün­ya­nın ken­di etra­fın­da dön­me­si­ni bek­le­ye­cek­tir, daha özet bir ifa­de ile doyum­suz ve mut­suz ola­cak­tır.

              Aile ve öğret­men ola­rak bize düşen yega­ne şey; çocuk­la­rı­mı­zın örnek ala­cak­la­rı, doğ­ru ve yerin­de dav­ra­nış­lar gös­ter­mek ola­cak­tır. Önce­lik­le ken­di ben­li­ği­mi­zi düzel­tip son­ra­sın­da çocuk­la­rı­mı­zın ben­lik­le­ri­ni şekil­len­dir­me­li­yiz. Vide­oda yav­ru­muz bize küçük bir örnek sunu­yor.

Sürç‑ü lisan ettik­se affo­la.