Çocuk­la­rı­mı­za hep sora­rız: “Büyü­yün­ce ne ola­cak­sın?”, “Nasıl bir sınıf­ta öğre­nim gör­mek ister­sin?” gibi kli­şe­leş­miş soru­la­rı. Bu sefer bir deği­şik­lik yapa­lım ve soru­la­rı ken­di­mi­ze sora­lım. Bir diya­log oluş­tu­ra­lım. — Ne olmak isti­yor­sun? — Ceva­bım çok net: İns­an olmak…

İns­an ola­rak en temel ihti­yaç­la­rı­mız­dan biri de hayal kur­mak­tır. Hayal­ler bizi hedef­le­re götü­ren araç­lar­dır. Bu neden­le hayal kur­mak genel kabu­lün aksi­ne iyim­ser­lik ya da uça­rı­lık değil ihti­yaç­tır. Bir­çok icat ve yeni­lik kuru­lan hayal­le­rin sonu­cun­da orta­ya kon­muş­tur.…

          Geçen yıl birin­ci sınıf­tım. Yani 6 yaşın­day­dı ruhum. Yıl boyu dep­rem son­ra­sı­nın trav­ma­tik etki­le­ri­ni henüz ata­ma­mış minik dimağ­lar dön­dü etra­fım­da. Mes­lek haya­tım­da ilk defa öğre­tim yılı­na bu den­li tedir­gin şekil­de baş­la­dım. Zira üst üste yaşa­dı­ğı­mız…