Düşün­ce­le­rim kay­gan bir buz pis­tin­de
Bir o yana gidi­yor bir bu yana
Göz­le­rim, kulak­la­rım, bur­num, tenim
Duyu organ­la­rım da isyan­lar­da
Ses­siz ses­siz ağlı­yo­rum bir köşe­de
Ve elim­de tel­le­ri kırıl­mış bir saz
Neden bu kadar dert­li­yim…
Bil­mi­yo­rum
Sade­ce ağlı­yo­rum, ağlı­yo­rum.
Hüzün ruhu­mu işgal etmiş
Her hüc­re­mi zapt etmiş
Ses­siz ve seda­sız
Ne ceb­ren ne de hile ile
Tama­men bir tes­lim hali benim­ki

Ne güneş doğu­yor dün­ya­ma ne de ay
Yıl­dız­lar da küs­müş­ler
San­ki ter­ke­dil­mi­şim evren­de
San­ki bir başı­ma­yım.
Ve bir gürül­tü kopu­yor bir­den
Bir ışık, bir ılık­lık, bir tit­re­me
Son­ra­sı mı ?
Son­suz bir bek­le­yiş.
Anlı­yo­rum ki ölmü­şüm.
Bel­ki bede­nen değil
Ama ruhen ölmü­şüm.

Beni yaşat­mak için çaba­la­ya­nım da yok
Öldü­ğü­me üzü­le­nim de
Yapa­yal­nı­zım san­ki yer­yü­zün­de
“Ey dost­lar” diye ser­ze­niş ede­ce­ğim dost­la­rım da yok
Hep­si bir yana sen de yok­sun
Esas yal­nız­lık bu işte